Merano en de Vinschgau

Merano was de kuurstad van het keizerrijk: vanaf 1836, toen de Weense artsen er hun longpatiënten heen begonnen te sturen, vulde het zich met hotels, promenades langs de Passirio en tuinen. Keizerin Elisabeth kwam er, en dat het bekken door de bergen beschut is en er palmen groeien deed de rest.

Van die stad resten de winter- en de zomerpromenade op beide oevers, de middeleeuwse arcades, het jugendstil-Kurhaus en de thermen, in 2005 opnieuw gebouwd. Drie kilometer buiten de stad liggen de tuinen van Castel Trauttmansdorff, tachtig botanische taferelen op een helling die over het dal uitkijkt: er gaat een halve dag in zitten, en met kinderen werkt het.

De Vinschgau

Vanaf Merano klimt de Vinschgau zestig kilometer naar het westen tot de Resiapas, en het is het droogste dal van de Alpenboog: het regent er zo weinig dat de landbouw sinds de middeleeuwen afhangt van de Waalwege, de kanalen die het gletsjerwater naar de akkers brengen; de paden ernaast zijn tegenwoordig vlakke wandelingen voor iedereen.

Achter in het dal ligt het meer van Resia, kunstmatig, in 1950 ontstaan door het dorp Curon onder water te zetten: uit het water steekt de kerktoren van de oude kerk, uit de veertiende eeuw, en dat is het beeld waarom het dal bekend is. Lager liggen Glorenza, met duizend inwoners en een volledige stadsmuur, en de benedictijnenabdij van Monte Maria, de hoogste van Europa.

Het Stelvio

Vanuit de Vinschgau klim je naar het nationaal park Stelvio en naar de gelijknamige pas, die met 2.758 meter de hoogste autopas van Italië is: achtenveertig genummerde haarspeldbochten aan de Zuid-Tiroolse kant, open van eind mei tot oktober. Daaronder liggen in het Martelltal en het Suldental de paden onder de Ortler en de hooggelegen campings.

De campings van het gebied liggen rond Merano, Lasa en Naturno, en ze hebben een lang seizoen: het fietspad van de Vinschgau, dat het dal van Resia naar Merano volgt, gaat vrijwel alleen bergaf en doe je met de trein die de fietsen terugbrengt.